Długi to niespełnione obowiązki określonego świadczenia na rzecz wierzyciela przez dłużnika. Świadczenia te mogą mieć rozmaity charakter: mogą przybrać formę pieniężną lub rzeczową, mogą polegać na działaniu lub zaniechaniu; jako długi możemy więc określić w zasadzie wszystko, czego osoba uprawniona może żądać od osoby zobowiązanej.

Długi powstają w wyniku opóźnienia w wykonaniu zobowiązania, które może wywodzić się z czynności prawnej, orzeczenia sądu, aktu administracyjnego, czynu niedozwolonego lub też innego zdarzenia, jak na przykład prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia lub bezpodstawnego wzbogacenia.

W polskim porządku prawnym funkcjonują dwa rodzaje odpowiedzialności za długi: osobista (przyjmuje ona postać odpowiedzialności majątkowej, wobec której wierzyciel ma prawo wyboru metody egzekucji i może stosować środki przymusowe, a dłużnik odpowiada całym posiadanym przez siebie majątkiem) oraz rzeczowa (przyjmuje postać hipoteki lub zastawu, a wierzyciel może korzystać z bezwzględnego prawa do korzystania z obciążonej rzeczy, mając także pierwszeństwo przed osobistymi wierzycielami dłużnika).

Polski Kodeks Cywilny przewiduje trzy sytuacje, w których zobowiązania wynikające z długów wygasają: potrącenie długu (gdy obydwie strony są wobec siebie zarówno dłużnikami, jak i wierzycielami i wzajemnie potrącają swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony), odnowienie długu (gdy strony zawierają porozumienie przewidujące, że w celu wywiązania się z zobowiązania dłużnik spełni inne świadczenie lub też to samo świadczenie, lecz ma mocy innej podstawy prawnej) oraz zwolnienie z długu (strony zawierają umowę, na mocy której wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik wyraża na to zgodę).

Powrót